پیشتازان طبس


علی آن شیر خدا شاه عرب                          

الفتی داشته با این دل شب

شب ز اسرار علی آگاه است              

دل شب محرم سرّالله است

شب علی دید و به نزدیکی دید                     

گرچه او نیز به تاریکی دید

شب شنفته است مناجات علی                      

جوشش چشمه عشق ازلی

شاه را دیده به نوشینی خواب                      

روی بر سینه دیوار خراب

قلعه‌بانی که به قصر افلاک                          

سر دهد ناله زندانی خاک

اشکباری که چو شمع بیزار                         

می‌فشاند زر و می‌گرید زار

دردمندی که چو لب بگشاید                       

در و دیوار به زنهار آید

کلماتی چو دُر آویزه گوش                         

مسجد کوفه هنوزش مدهوش

فجر تا سینه آفاق شکافت                         

چشم بیدار علی خفته نیافت

روزه‌داری که به مُهر اسحار                          

بشکند نان جوین در افطار

ناشناسی که به تاریکی شب                        

می‌برد شام یتیمان عرب

پادشاهی که به شب برقع‌پوش                    

می‌کشد بار گدایان بر دوش

تا نشد پردگی آن سرّ، جلی                        

نشد افشا که علی بود علی

شاهبازی که به بال و پر راز                       

می‌کند در ابدیت پرواز

شهسواری که به برق شمشیر                          

در دل شب بشکافد دل شیر

عشقبازی که هم‌آغوش خطر                          

خفت در خوابگه پیغمبر

آن دم صبح قیامت‌تأثیر                              

حلقه در شد از او دامنگیر

دست در دامن مولا زد در                            

که علی بگذر و از ما مگذر

شال شه وا شد و دامن به گرو                       

زینبش دست به دامن که مرو

شال می‌بست و ندایی مبهم                           

که کمربند شهادت محکم

پیشوایی که ز شوق دیدار                           

می‌کند قاتل خود را بیدار

ماه محراب عبودیت حق                           

سر به محراب عبادت منشق

می‌زند پس، لب او کاسه شیر                       

می‌کند چشم اشارت به اسیر

چه اسیری که همان قاتل اوست                  

تو خدایی مگر ای دشمن‌دوست

در جهانی همه شور و همه شر                    

ها علی بشرٌ کیف بشر؟

کفن از گریه غسّال خجل                         

پیرهن از رخ وصّال خجل

شب رُوان مست ولای تو علی                     

جان عالم به فدای تو علی


سیدمحمدحسین بهجت تبریزی «شهریار»


  • حسین توکلی